Niels en zijn verhalen #4

We hadden net papa en mama dronken gevoerd met cocktails en toen besloten we te gaan snokkelen. Erg slim, met 2 dronken ouders, 1 sebastisch kind en een Niels op weg met de kajak. Helaas, het ging toch gebeuren. Afijn, eenmaal op zee was het en heel avontuur om in en uit de kajak te komen (eigenlijk alleen voor die dronken ouders) dus we hebben er wat schrammen aan over gehouden😭. Eenmaal in het water zwom je vlak over prachtig koraal en zag je voor je ogen alle visjes en dingen weg schieten. Prachtig echt prachtig, we hebben zelfs haaien en octopussen gezien. En na een kogelvis plus wat kreeften gingen pap en Niels tevreden naar huis (want de rest was al lang terug gegaan).🌋

29 juli

Relax

Doordat in Panama de klok weer een uur vooruit moet, komen we automatisch meer in een relax modus. We ontbijten dan ook pas om 9.00 uur. Het ontbijt en de maaltijden zijn afgepast en geen schrans buffetten meer… Onze Lodge heeft alleen stroom van 6 uur in de avond tot 8 in de ochtend, onze powerpacks komen dus goed van pas. Lees verder Relax

Panama

28 juli

Vandaag gaan we op weg naar Panama. We worden om 07.40 uur opgehaald met een toeristenbusje en naar de grens (Sixaola Border) met Panama gereden. In de bus ook vier Amerikaanse surfboys en een Spaantalige backpacker die de helft van de wereld al gezien heeft. Niels heeft nog een gezellig gesprek met één van de Amerikanen, maar de rest is uitzonderlijk stil.

Lees verder Panama

Vogels

24 juli

Omdat in San Gerardo de Dota 170 soorten van de bijna 900 vogelsoorten in Costa Rica leven, gaan we om 5.30 uur een trail lopen in de hoop er een aantal te zien. Vooral de Quetzal willen we graag zien, maar deze mooie vogel is zeldzaam dus we kunnen alleen maar duimen. Lees verder Vogels

Avontuur

21 juli

We staan om 5 uur op, omdat we om half 6 kunnen ontbijten om vervolgens om 6 uur naar Corcovado park te vertrekken. De zee is ruw vandaag en het instappen is een echt avontuur. We zijn gelukkig met een klein groepje (wij vieren en twee oudere Duitsers), maar toch zijn we niet snel genoeg, nat tot op de onderbroek. Maar ook hier leren we weer wat van, namelijk dat er meestal eerst zeven hoge golven komen (niet instappen) en daarna zeven lage golven (snel instappen). Meestal, maar niet altijd.

We varen naar een ander deel van het schiereiland om vier Fransen op te pikken die ergens anders heen moeten en drie kwartier later staan we in Corcovado park. Corcovado park is het grootste laagland regenwoud van Midden Amerika. De biodiversiteit is hier zelfs groter dan in de Amazone en delen van het park zijn zelfs nog ‘onontdekt’. Er mogen dagelijks dan ook niet meer dan 100 mensen naar binnen.

Nadat we een riviertje zijn overgestoken trekken we onze schoenen weer aan onder het toeziend oog van een tijgerreiger .Onder leiding van onze gids David (spreek uit als Da-vied met de klemtoon op het laatste deel) trekken we de jungle in. Dit eerste stuk gaat door het secondairy forest. De bomen in dit bos zijn niet heel oud, omdat ze regelmatig omver waaien door de wind die van zee komt.

We lopen anderhalf uur – maken wat foto’s/film van onder andere de neusbeer, krijgen van onze gids een paar lessen Hoe overleef ik de jungle,waarbij Niels een termiet vol proteïnen opeet, en komen dan op het strand terecht. Het plaatje dat we daar schieten – en waar ik uiteraard heel charmant op sta – lijkt behoorlijk nep. Net of je in de winkel een achtergrondje hebt uitgekozen voor je groepsfoto, zo idyllisch.

Als we weer terug zijn op de plek waar we vertrokken, krijgen we een uitgebreide lunch voorgeschoteld met rijst met kip, pastasalade, watermeloen, brood met peanut butter (jongens blij) en nog veel meer andere lekkere dingen. Even bijkomen van een lange, warme (35°C, code groen), vermoeiende wandeling.

Na de lunch besluiten we – tegen de wens van de kinderen in – de lange route van anderhalf uur te nemen door het primairy forest. Sommige soorten bomen staan hier al miljoenen jaren en er zijn zelfs boomsoorten bij die je nergens anders ter wereld tegenkomt, Rob is in zijn element.De gids is een beetje grieperig aan het worden en dat is te merken ook. De hele groep loopt braaf achter hem aan tot Mart – wie anders loopt er altijd met zijn ogen zoekend naar de grond, je weet immers nooit waar je geld, een portemonnee of een telefoon vindt – meldt dat er een slang op ons pad ligt. Het is een gelukkig een niet-giftige slang die doet of hij dood is.

Een eind verderop komen we terecht aan de bron van een waterval. Onderweg naar beneden moeten we een riviertje oversteken met glibberige stenen. Rob en de gids proberen tegelijk ober te steken via dezelfde steen. Rob delft het onderspit en glijdt van de steen, waarbij hij met zijn hoofd en knie langs een aantal andere stenen schaaft met als gevolg een bloedende hoofd- en beenwond die hem behoorlijk zeer doen. Gelukkig zijn we inmiddels bijna bij de onderkant van de waterval, zodat hij even kan bijkomen terwijl wij (Niels en Christa) even kunnen zwemmen en met één voet kunnen pootjebaden (Mart). Niels en ik (Christa) willen er ook graag bij horen, dus uiteraard halen wij onze voeten open aan de stenen in het meertje.Stelletje kneuzen.

Nadat we wat zijn afgekoeld, vervolgen we onze wandeling naar het strand waar de boot al bezig is  om naar de kant te komen. Bij het instappen – de zee is nog steeds ruw – wordt onze meereizende Duitse man door een golf onderuit gehaald, met tas en al. Zeg maar dag tegen je fototoestel. Uiteindelijk lukt het om toch allemaal aan boord te komen en vervolgen we onze reis naar Pirate Cove.

En dan wordt midden op zee mijn lijstje met Dieren die ik gezien wil hebben weer een stukje korter als we twee bultrugwalvissen spotten. Een moeder met haar jong. We worden er allemaal stil van en ik (Christa) heb zelfs even kippenvel. Wat een prachtige dieren.

Rond half drie gaan we moe maar voldaan weer aan land bij Pirate Cove. Niels vangt nog even de slippers van Rob uit zee die een grote golf heeft meegenomen terwijl hij met Mart op de nek een watertje oversteekt, en dan zijn we weer compleet.

In het restaurant staan snacks – bananenbrood, een vaag worstje (?) en huisgemaakte tortillachips – voor ons klaar. We praten nog even na, gaan daarna lekker lummelen en douchen in de lodge, nuttigen het avondeten en duiken vroeg ons bed in. Op naar een nieuwe dag.

Pirate Cove – Drake Bay

20 juli

Vanmorgen om 6 uur opgestaan, de laatste spullen gepakt en een lekker voedzaam ontbijtje uitgezocht. Soms kun je zo toe zijn aan groenten (gisteravond eindelijk weer eens een heerlijke salade gehad) en een ontbijtje zonder rijst met bonen, eieren met spek, gebakken banaan en worstjes.

Even uitchecken en gaan met die banaan – of in dit geval de Leopard 3 -, op naar het verschrikkelijke stadje. En uiteraard komen we onderweg een wegversperring tegen. Wat een ellende met al die eenrichtingswegen en maar één juiste weg de stad uit. Na enig heen en weer rijden, lukt het ons wonder boven wonder om de juiste weg te vinden en verlaten we de stad. Gelukkig, want dit is de enige keer dat we ergens op tijd moeten zijn: om 11.00 uur vertrekt onze boot naar Drake Bay.

Onderweg komen we langs een gevaarlijk tafereeltje dat we vaker tegenkomen: een paar elektriciens die met hun ijzeren laddertje tegen de elektriciteitskabels aan staan en deze aan het repareren zijn. Wat zouden ze betaald krijgen om hun leven op het spel te zetten?

De Pan Amarican weg waar we overheen rijden (loopt van Alaska tot Chili), is een mooie, brede weg waar je afwisselend 80, 60 en 40 km/uur mag rijden. Soms gaat het ineens van 80 naar 40 – in schoolzones, en die zijn er hier heel veel -, soms loopt het geleidelijk af van 80, naar 60, naar 40. Feit is dat de snelheid ongeveer iedere kilometer wijzigt. Heel vermoeiend rijden dus, maar je wilt hier ook geen verkeersboete krijgen, want die zijn loeihoog (400 tot 600 dollar). We houden ons dus netjes aan de snelheid. Als enige, want we worden zelfs door de vrachtwagens ingehaald, bergopwaarts!

De reis verloopt voorspoedig en we zijn om 09.40 uur al op de plek van bestemming. We parkeren de auto met de spullen die we achter laten – het advies is om zo min mogelijk mee te nemen in de boot – in een bewaakte parkeergarage (of wat ervoor door moet gaan). En dan begint het lange wachten.

Uiteindelijk vertrekken we om 11.30 uur met de boot richting Drake Bay. We varen eerst de rivier af en spotten onze allereerste krokodil die zich langs de kant voor ligt te doen als een boomstam. Daarna gaan we de zee op. De onstuimige golven maken de boot aan het springen en soms lijkt het of we in een achtbaankarretje hebben plaatsgenomen. Gelukkig wennen we langzaam aan het stuiteren en de kapitein doet ook hard zijn best om de grootste golven te ontwijken.

Als we aankomen bij Pirate Cove in Drake Bay begint het avontuur pas echt. We moeten, net als in films, op het juiste moment uit de boot springen en door het water naar het strand lopen. Een heel gedoe, helemaal als je zoon (Mart) zijn geïnfecteerde voet niet nat mag krijgen. Afijn, Mart gaat op de nek bij Rob en Niels en ik (Christa) proberen ondertussen de slippers en de twee rugzakken droog te houden. De koffers worden door de locals aan land gebracht en in een open vrachtwagentje geladen. Nog even opletten en in provisorische gebarentaal duidelijk maken dat er nog een koffer en een plastic zak met schoenen missen, en we hebben alles weer bij elkaar.

Na een wandeling van 10 minuten over het strand, komen we aan bij onze net gerenoveerde lodge voor de komende drie dagen. We worden begroet met een heerlijk drankje en mogen genieten van (alweer) een droomuitzicht uit ons raam. Wat zijn we toch een lucky basterds.

(On)geluk zit in een klein hoekje

19 juli 

Vanmorgen zijn we (Rob en Christa) vroeg opgestaan om om 05.30 uur een trail te lopen. We hoopten op een paar mooie foto’s en video’s en we waren zeker niet ontevreden: witschouder capucijn apen, brulapen – prachtig, dat geluid dat ze kunnen creëren – en een luie luiaard.

Na het ontbijt zijn we naar het strand gegaan waar we werden begeleid bij het parkeren (voor 2000 colonnes past iemand de hele dag op je auto) en een parasol huurden voor 3000 colonnes (600 colonne is ongeveer 1 euro). Omdat Mart al een aantal dagen zijn linkervoet niet in orde heeft (blaasjes die openknappen en wondjes die niet dicht gaan), blijven wij (Mart en Christa) onder de parasol zitten, terwijl Rob en Niels het strand en de zee gaan verkennen. De golven gaan hoog vandaag en Rob gaat zelfs een keer kopje onder. We genieten ieder op onze eigen manier van het ‘dagje’ strand. Om 11.30 uur is het al 34°C (net als in Nederland vandaag, lazen we) en gaan we terug naar onze studio.

Na de lunch – we zien onder het eten een luiaard met jong in beweging! – besluiten we om toch een dokter te raadplegen over Marts voet, omdat al onze oplap middeltjes niet lijken te helpen. Morgen gaan we naar Drake Bay en we weten niet of daar medische hulp voorhanden is.

Bij de balie laten we een Engelstalige dokter bellen en een uurtje later kunnen we terecht. Na enig zoeken en vragen vinden we de medische post als we er net voorbij gereden zijn en op een eenrichtingsweg rijden. We besluiten uit te stappen, waarna Rob de auto zal parkeren – het is dat verschrikkelijke stadje (Quepos) weer.

De dokter – hij spreekt beter Engels dan wij – bekijkt Marts voet, checkt ondertussen onze verzekering en meldt dat het goed is dat we gekomen zijn, we zijn er op tijd bij. Blijkbaar is Mart gestoken of heeft hij een wondje gehad aan zijn voet, waardoor de bacteriën die op de voet zitten, naar binnen zijn geslagen. Hij schrobt Marts voet af met antibacteriële zeep, ondertussen Mart een compliment gevend dat hij zich zo sterk houdt – en reken maar dat het zeer doet -, smeert ‘m in met een of andere crème, vraagt aan Niels of hij wel uit Nederland komt vanwege zijn Britse accent – hij is niet voor niets geslaagd voor zijn examen Cambridge Englisch – en schrijft een recept uit voor antibiotica. Twee maal daags schrobben en insmeren met crème om de wonden schoon te houden en tweemaal daags een tablet antibiotica, luidt het advies. Daarnaast – en dat is de ergste boodschap – de voet schoon en vooral ook droog houden. Vreselijk balen dus als je de volgende dagen aan het strand gaat doorbrengen en onder andere gaat snorkelen. We gaan naar huis met een heel verdrietig kind en een broer en ouders met een knoop in de maag.

Maar gelukkig heeft ook deze dag een gouden randje. Bij ‘thuiskomst’ blijkt dat de apen met z’n allen hebben besloten ons een hart onder de riem te steken: ze steken via de bomen bij ons balkon over naar het balkon boven ons (zie verhaal en video Niels). Wat een prachtig gezicht.

Niels en zijn verhalen #3

AAPJES!!!
Een invasie zo kun je het beter noemen, een voor een kwamen ze aan slingeren. Vanaf  het zwembad door de bomen naar het balkon, ja het balkon waar wij stonden. Met ongeveer 60 dacht ik na een klein kwartiertje maar, toen nog een en een. Afijn na 20 minuten hield het nog niet op! Het ging maar door en door, misschien waren het er in totaal wel 100! Leuk, cool, gaaf noem het maar op, met een soort van verbazing of open monden of super happy of allemaal stonden we daar. GE-WEl-DIG.🐒🙊🙉🙈🐒🐒

[embedyt]https://youtu.be/9Fxcw0F9yuA[/embedyt]

[embedyt] http://www.youtube.com/watch?v=XUMyC7-LA_U[/embedyt]

Geluk hebben

18-07

Vanmorgen zijn we om negen uur vertrokken richting Manuel Antonio. We hadden het in Monteverde wel een beetje gezien, het was net Nederland met al die regen, alleen iets warmer.

Onderweg kwamen we veel scholieren tegen. In Costa Rica wordt gebruik gemaakt van schooluniformen, omdat alle leerlingen gelijk zijn. We hebben hele nette uniformen gezien met pantalon en blouse, maar er zijn ook scholen waar ze een soort basketbalkleding dragen in zwart en groen. Lees verder Geluk hebben